Yüksek Lisans Tezleri
Permanent URI for this collectionhttps://hdl.handle.net/20.500.14627/1479
Browse
Search Results
Master Thesis İstanbul İli Bir Şehir Hastanesinde Antihipertansif Tedavi Gören Bireylerde İlaç Uyumunu Bozan Faktörlerin İncelenmesi(2025) Torustağ, İnanç; Genç, Kadriye NilayBu araştırma, antihipertansif tedavi gören bireylerde ilaç uyumunu olumsuz etkileyen faktörlerin belirlenmesi amacıyla yürütülmüştür. Tanımlayıcı ve kesitsel türdeki çalışma, Nisan 2024 – Ağustos 2024 tarihleri arasında bir şehir hastanesinde tedavi gören 208 hasta ile gerçekleştirilmiştir. Veriler, araştırmacı tarafından literatür doğrultusunda geliştirilen Sosyodemografik Bilgi Formu, Tıbbi Öykü Formu ve Hipertansif Hastalarda İlaç Tedavisine Bağlılık/Uyum Öz Etkililik Ölçeği (İBÖS) kullanılarak toplanmıştır. Veri analizinde değişkenlerin normal dağılım gösterdiği belirlenmiş ve bu doğrultuda parametrik testler uygulanmıştır. Tanımlayıcı istatistiklerin yanı sıra, grup karşılaştırmalarında bağımsız gruplar t-testi, tek yönlü varyans analizi (ANOVA) ve post hoc testleri (Tukey, LSD) kullanılmıştır. Katılımcıların %33,3'ü 50–60 yaş aralığında yer almakta olup, %52,9'u erkek, %54,8'i evli ve %75,2'si çocuk sahibidir. Eğitim düzeyleri incelendiğinde %25,2'si ilkokul altı, %23,8'i ise üniversite ve üzeri düzeyde eğitime sahiptir. Katılımcıların %47,6'sı düzenli bir işte çalışmakta, %24,3'ü ise evde bakım sorumluluğu taşımaktadır. Evli bireylerin İBÖS puan ortalaması (56,84±14,18), bekâr bireylerin ortalamasına (52,27±13,20) kıyasla istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksektir (t=2,398; p=0,017). Çocuk sahibi bireylerde de benzer şekilde, İBÖS puanları (56,23±13,05), çocuk sahibi olmayan bireylerden (50,35±15,53) anlamlı olarak daha yüksektir (t=2,688; p=0,008). Tansiyon ölçüm sıklığına göre İBÖS puanları arasında anlamlı fark saptanmıştır (F=3,419; p=0,005). Ayrıca, ilaç kullanım süresine göre değerlendirildiğinde beş yıl ve üzeri süredir ilaç kullanan bireylerin uyum düzeyi, bir yıldan az süredir ilaç kullananlara göre daha yüksektir (F=2,809; p=0,027). Stres kaynağı olduğunu belirten katılımcıların puan ortalaması (56,86±14,02), stres kaynağı bulunmayan bireylerin ortalamasından (51,89±13,28) anlamlı şekilde fazladır (t=2,593; p=0,010). Araştırma bulguları, ilaç uyumunun sosyodemografik ve bireysel faktörlerden etkilendiğini ve bu faktörlerin dikkate alınmasının tedavi sürecinde önemli olduğunu göstermiştir. Anahtar Kelimeler: Antihipertansif tedavi, hipertansiyon, ilaç uyumu, risk faktörleri, tedaviye bağlılıkMaster Thesis Akut Koroner Sendromlu Hastalara Verilen Kardiyak Rehabilitasyon Faz 1 ve Faz 2 Eğitiminin Yaşam Kalitesi Üzerine Etkisinin Değerlendirilmesi(2025) Binici, Ahmet; Genç, Kadriye NilayTitle of Thesis: Evaluation of the Effect of Phase 1 and Phase 2 Cardiac Rehabilitation Education on the Quality of Life of Patients Diagnosed With Acute Coronary Syndrome Student Name, Surname: Ahmet BİNİCİ Supervisor Title, Name, Surname: Asst. Prof. Kadriye Nilay GENÇ Program: Master of Science in Internal Medicine Nursing (Thesis) This study was conducted to evaluate the effects of Phase 1 and Phase 2 Cardiac Rehabilitation training, developed by the researcher based on the literature and reviewed by experts, on the quality of life in patients diagnosed with Acute Coronary Syndrome (ACS). A prospective quasi-experimental design was used as the research method. The study was carried out between December 17, 2024, and April 17, 2025, in the Coronary Intensive Care Unit of a private hospital in Istanbul. A total of 45 patients diagnosed with ACS, determined through power analysis, were included in the study. Data were collected using the Descriptive Characteristics Information Form and the Multidimensional Quality of Life Scale (MQOLS). Patients received Phase 1 and Phase 2 Cardiac Rehabilitation education prior to discharge, and quality of life was measured before discharge and two weeks after discharge. The findings revealed that the Cardiac Rehabilitation education significantly improved the overall quality of life of patients. Statistically significant improvements were observed in all sub-dimensions, particularly in mental health, physical health, social and cognitive functions (p<0.001). These results indicate that cardiac rehabilitation education is an effective intervention in enhancing functional and psychosocial well-being. In this context, it is recommended that nurses take an active educational role and provide structured training to patients before discharge. Furthermore, expanding cardiac rehabilitation programs across various healthcare institutions, integrating digital solutions, and promoting individualized approaches to improve patient compliance are strongly advised. Keywords: Acute coronary syndrome, cardiac rehabilitation, comfort, coronary artery disease, education, quality of life